info activiteiten > Actualiteit en samenleving > Rendez-vous met België > interview met Hans Declercq
"Bezoekers worden meegenomen in een persoonlijk verhaal van stadsbewoners"
Rendez vous met België is dit jaar aan zijn tweede editie toe. Het idee ontstond vorig jaar. Vormingplus wou de kloof tussen Noord en Zuid verkleinen door een uitwisseling op te zetten met organisaties uit Luik en Brussel. Het succes van dit initiatief vroeg naar een herhaling. Dit jaar worden we onthaald in Aalst en Sambreville. Maar eerst is Gent aan de beurt. Vrijwillige gidsen zullen opnieuw het beste van zichzelf geven om een groepje deelnemers uit Aalst en Sambreville op sleeptouw te nemen. We spraken af met Hans Declercq die vorig jaar gidste en dit jaar opnieuw zal deelnemen.
Hans Declercq (centraal in beeld) aan de slag als gids tijdens de vorige editie van Rendez vous met België
Wat was je motivatie om als gids deel te nemen aan het project Rendez vous met België?
Er waren eigenlijk verschillende aspecten aan het project die me aanspraken. Ik ben geen geboren en getogen Gentenaar maar ben eigenlijk opgegroeid in hartje West Vlaanderen. We wonen wel sinds begin jaren 90 in Gent en ik heb sindsdien de stad wel enorm leren appreciëren. Het is een stad met enorm veel dynamiek en mogelijkheden. Ik ontdek hier nog steeds nieuwe leuke cafeetjes, eetgelegenheden of culturele activiteiten. Dat maakt Gent een heel aangename stad om in te leven. Ik wil mijn liefde voor Gent dan ook graag delen met andere mensen, hen tonen wat Gent zo leuk en boeiend maakt. Ik leidde reeds heel wat vrienden en familieleden rond die voor het eerst Gent aandoen. Het idee sprak mij dus wel aan om ook een groep Walen en Brusselaars mijn favoriete plekjes in Gent te tonen. Dat was mijn eerste motivatie.
Het aspect uitwisseling met Walen en Brusselaars sprak me ook sterk aan. Ik ken vooral Vlaanderen, Wallonië ken ik nauwelijks. Dat is toch een opmerkelijke vaststelling, dat we in een klein land als België elkaar nauwelijks nog kennen. Daarom vond ik rendez vous met België wel een interessant project. Gewoon de plaatsen bezoeken die we niet kennen,, kan al een heel ander beeld geven. Een aantal jaren geleden hebben we gedurende een weekendje Luik bezocht, en we waren aangenaam verrast wat een leuke, levende stad Luik is.
Door het concept van Rendez vous met België, maakt men bovendien niet enkel kennis met de plaatsen die we niet kennen, maar ook met de mensen die op die plaatsen leven. In de voorbereiding werd ons gevraagd om geen puur toeristische rondleiding te geven, maar een persoonlijk verhaal te brengen van iemand die in die stad leeft en bezoekers meeneemt in dat persoonlijk verhaal. Dat vind ik wel een interessant uitgangspunt omdat de welwillende luisteraar ook wel heel veel concrete, herkenbare informatie krijgt over hoe men leeft in deze stad, op deze plaats. Dit bracht meteen gesprekken op gang waarbij vergeleken werd met de situatie in hun stad. Hoe leeft iemand in Gent? Hoeveel kost een huis in Gent? Wat zijn de vrije-tijdsmogelijkheden? Hoe verloopt het samenwonen tussen verschillende gemeenschappen? Dat kwamen mensen te weten als ze de stad samen met mij verkenden, en dat interesseert me ook om te weten te komen van een inwoner van een andere stad.
Welk parcours heb je dan met jouw groep gevolgd in Gent?
Mijn persoonlijk levensverhaal vormde de rode draad. Vanuit Gent Sint Pieters namen we meteen tram 4 naar de Brugse Poort, een wijk waar ik negen jaar gewoond heb in een citéhuisje. Ik beschreef er het leven met de plus en de minpunten in deze dichtbevolkte wijk, waar verschillende gemeenschappen samenwonen. Op de middag gingen we eten met de groep in een Turks restaurant vlakbij de Bourgoyen in Mariakerke. Onze huidige woning is hier immers vlakbij. Na de middag zijn we het centrum ingetrokken. Een absolute must, aangezien het voor heel wat deelnemers hun eerste bezoek aan Gent was. In de voorbereiding werd ons gevraagd wat onze favoriete plek is in Gent. In mijn geval is dit het zicht op de stad vanaf de Sint Michielshelling. Ik kon de bezoekers dan ook niet huiswaarts laten keren zonder hen deze plek te tonen. Deze plek en de historische kuip in het algemeen heeft toch een grote indruk nagelaten op onze bezoekers.
Je hebt ook deelgenomen aan de uistappen naar Brussel en Luik, wat is je daarvan bijgebleven?
Brussel ken ik inmiddels toch vrij goed, Luik ook een beetje door het weekend dat ik er doorbracht. Het is dus toch weer de persoonlijke invalshoek die we meekregen die echt een meerwaarde was voor mij.In Brussel vertrok onze rondleiding in de buurt van het Noordstation. Als niet-inwoner kennen we deze buurt enkel als startplaats van betogingen. Je beseft niet dat er zich daar een heel buurtleven afspeelt. In Luik zat ik een groep die werd rondgeleid in de wijk Outre-Meuse. Dit is een wijk die ik helemaal anders heb leren kennen dan toen we de stad bezochten. Je leert echt het karakter van een wijk kennen als je op sleeptouw word genomen door een bewoner. Als ik opnieuw Luik zou bezoeken, dan ga ik zeker terug naar deze wijk. Ik ken immers intussen ook de gids die ons rondleidde. We hebben gegevens uitgewisseld en we kunnen bij haar logeren als we willen. De persoonlijke contacten die gegroeid zijn uit deze ontmoetingen vind ik dan ook echt wel een meerwaarde
Bood de daguitstap genoeg mogelijkheid tot onderling contact tussen de deelnemers?
Gelukkig werd er tijd genomen om in kleine groepjes samen te eten. Dit rustmoment was de gelegenheid om indrukken uit te wisselen met deelnemers uit de andere gemeenschap. Er werd dan ook heel wat gepraat aan tafel, er waren zeker geen dode momenten.
Je bent opnieuw kandidaat om gids te zijn voor de uitwisseling met Aalst en Sambreville. Op zich spreken deze plaatsen minder tot de verbeelding dan Luik en Brussel. Wat spreekt je aan om hieraan deel te nemen?
Mijn ervaring van vorig jaar heeft me geleerd dat ieder verhaal interessant kan zijn als het goed gebracht wordt. Bovendien vind ik het net boeiend om nieuwe dingen te leren kennen. Aalst kan ik tenminste geografisch nog situeren, bij Sambreville is dit al niet meer het geval. De doorsnee Vlaming kent immers de Ardennen, en met wat geluk nog Luik maar een plek als Sambreville? Men heeft daar een aantal ideeën over, hoe het leven daar moet zijn, misschien wel vooroordelen. Het boeiende kan net zijn om te gaan kijken: klopt het idee dat ik heb met de realiteit?